Nad południową częścią położonej na Bałtyku wyspy Olandii, góruje wapienny płaskowyż. Obszar jest zamieszkały od 5 tys. lat, a jego mieszkańcy dostosowali swój tryb życia do wymogów fizycznych wyspy, czego konsekwencją jest unikalny krajobraz, stanowiący świadectwo nieprzerwanego osadnictwa od prehistorii po czasy obecne.

Ta niewielka wyspa pozbawiona była w przeszłości stałego kontaktu z lądem. Spowodowało to wykształcenie własnego systemu społecznego pozwalające na samowystarczalność zamieszkującej wyspę społeczności. 

Według popularnej na wyspie ludowej legendy, szwedzka Olandia jest pozostałością wielkiego motyla, któremu odpadły skrzydła i zakończył swój lot w morzu.

Południowa część wyspy odgrodzona była murem. Pozwalało to władcy cieszyć się „dostatkiem” zwierzyny podczas polowań
Wiatraki – charakterystyczny element krajobrazu wyspy
Płaska część południa wyspy z latarnią morską
Tak, to są bałtyckie foki w dużej liczbie. Widok cieszący oko spragnionych kontaktu z naturą
Ornitologiczna czatownia. Olandia jest przyjemnym miejscem na fotograficzne, ptasie łowy
Surowy klimat zabudowy wyspy.
Charakterystyczna, wiejska drewniana zabudowa.
„Według popularnej legendy, wyspa jest pozostałością wielkiego motyla, któremu odpadły skrzydła i zakończył swój lot w morzu”.

Wpis: Krajobraz rolniczy południowej Olandii. Kryteria obiektu: K IV, V. Wpis na listę UNESCO: 2000 r. Wizyta: czerwiec 2015 r. Numer na liście UNESCO: 968.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here